وەرزی سەرما

ئەنفلۆنزا؛ میوانێکی بانگهێشتنەکراو لە ڕێڕەوی تەسک و بێ هەناسەدان

هەمووانی هێناوەتە سەر تەختی نەخۆشخانە

مەهاباد/بالەویز/کۆمەڵایەتی/ئەنفلۆنزا؛ میوانێکی بانگهێشتنەکراو لە کۆریدۆرە تەسک و هەناسەبڕکێکانی کلینیکەکاندا دەڕوات و تووشبووانیش یادگاری پژمین و کۆکە دەهێنن.

لەگەڵ دەستپێکردنی وەرزی سەرما و بوونی ڤایرۆسی ئەنفلۆنزا، ماوەیەکە کۆریدۆرەکانی کلینیکەکان شایە تووشبووانی ئەم ڤایرۆسەن.

“تێبینییەک لەسەر بارودۆخی ئێستای ناوەندە پزیشکییەکان و ئەنفلۆنزا: نووسینی ڕەحیم بایزیدی”

لەم ڕۆژانەدا ڤایرۆسی ئەنفلۆنزا بەبێ جیاوازی بەناو کۆڵان و کوچە و کۆڵانەکاندا دەسوڕێتەوە و سێبەری قورسی خۆی دەخاتە سەر تەندروستی هەردوو گەنج و پیر. ئەم میوانە بێ بانگهێشتنە، بێ ئەوەی جیاوازی لە نێوان بەساڵاچووان و منداڵدا بکات، هەمووانی هێناوەتە سەر تەختی نەخۆشخانە و شارەکەی پڕ کردووە لە کۆکەی بەردەوام.

لەگەڵ چوونە ناو هەر کلینیکێک، یەکەم شت کە سڵاو لە کڕیارەکان دەکات، سەمفۆنیایەکی ناخۆشە لە کۆکەی وشک و پژمینی بەردەوام کە وەکو زریانێکی توندوتیژ فەزای دەوروبەری پڕکردووە. لە ژوورەکانی دەرزی لێدان، دەنگی گریانی بێوچانی منداڵان دەبیسترێت، کە بەهۆی بارگرانی دەرزی بەردەوامی سیرۆمەوە ماندوو دەبن. وەک ئەوە وایە نایلۆنی پڕ لە دەرمان و سیرۆمی هەڵواسراو بوونەتە هێمای سەرەکی ناوەندە پزیشکییەکانی ئەم ڕۆژانە.

لەم نێوەندەدا ئەوەی زیاتر لە خودی نەخۆشییەکە سەرنجی ڕادەکێشێت، ڕەفتاری دووانەی موکلەکانە؛ هەندێکیان بە ڕەچاوکردنی پرۆتۆکۆلەکان و بەستنی دەمامک چاوەڕێی نۆرەی خۆیان دەکەن، بەڵام لە لایەکی دیکەوە، قەرەباڵغیەکی زۆر بەبێ هیچ جلوبەرگێکی پارێزەر، بە ئاگاداری یان نائاگا سووتەمەنی زنجیرەی بڵاوبوونەوەی ڤایرۆسەکە دەدەن.

بەڵام لە دەرەوەی ڕەفتاری تاکەکەسی، پێکهاتەی فیزیکی خودی ناوەندە پزیشکییەکان بووەتە تەحەدایەکی جددی.

بەداخەوە بەشێکی زۆری کلینیک و فەرمانگەکانی شاری مەهاباد ستانداردی فەزای پزیشکییان نییە. ژینگەی بچووک و کۆریدۆری تەسک و سەقفی نزم کە زیاتر لە “سویت”ی نیشتەجێبوون دەچێت نەک سەنتەری پزیشکی، نەک هەر کێشەی کارە داخراوەکانی نەخۆشەکان چارەسەر ناکات، بەڵکو خۆیان بوونەتە جێی سەرنج بۆ زاوزێکردن و سووڕانەوەی ڤایرۆسەکە.

کۆبوونەوەی بەکۆمەڵی خەڵک لەم شوێنە داخراوانەدا بەبێ هەواگۆڕکێی دروست، هێڵی نێوان “چارەسەرکردن” و “هەوکردن”ی کاڵ کردووەتەوە. پێداچوونەوە بە ستانداردەکانی دامەزراوە پزیشکییەکان و چاودێریکردنی توند لەلایەن دامەزراوە بەرپرسیارەکانەوە لەسەر کوالیتی فەزاکان، پێویستییەکە کە نابێت لە جەنجاڵی پەتاکەدا لەبیر بکرێت. بێ گومان پاراستنی تەندرووستی کۆمەڵگا، لە سەرووی هەموو شتێکەوە، فەزایەک دەخوازێت کە خۆی سەرچاوەی نەخۆشییەکە نییە.

**************************************************************

آنفلوانزا؛ میهمان ناخوانده‌ای در راهروهای تنگ و بی‌نفس درمانگاهها در حال قدم زدن است و مبتلایان سوغات سرقه و عطسه به همراه دارند.

با شروع فصل سرما و وجود ویروس آنفلوانزا ،راهروهای درمانگاهها مدتی است که شاهد بیماران مبتلا به این ویروس می باشد.

یادداشتی بر وضعیت این روزهای مراکز درمانی : نوشته رحیم بایزیدی

این روزها، ویروس آنفلوانزا بی‌محابا در میان کوچه و برزن جولان می‌دهد و سایه سنگین خود را بر سلامت خرد و کلان گسترانیده‌است. این میهمان ناخوانده، بی‌آنکه تمایزی میان سالخورده و کودک قائل شود، همگان را به بستر بیماری‌ کشانده و فضای شهر را با سرفه‌های ممتد آمیخته است.

با ورود به هر درمانگاه، نخستین چیزی که به استقبال مراجعان می‌آید، سمفونی ناخوشایندی از سرفه‌های خشک و عطسه‌های پیاپی است که چون رگباری تند، فضای محیط را پر کرده است. در اتاق‌های تزریقات، صدای بی‌وقفه گریه کودکانی به گوش می‌رسد که زیر بار تزریق سرم‌های پیاپی، تاب و توان از کف داده‌اند. گویی نایلون‌های انباشته از دارو و سرم‌های آویزان، به نماد اصلی این روزهای مراکز درمانی بدل شده‌است.

در این میان، آنچه بیش از خودِ بیماری جلب توجه می‌کند، رفتار دوگانه مراجعان است؛ عده‌ای با رعایت پروتکل‌ها و استفاده از ماسک در انتظار نوبت نشسته‌اند، اما در مقابل، جمع کثیری بدون هیچ پوشش حفاظتی، آگاهانه یا ناآگاهانه به زنجیره انتشار ویروس دامن می‌زنند.

اما فراتر از رفتارهای فردی، ساختار کالبدی مراکز درمانی خود به چالشی جدی بدل گشته است.

متأسفانه بخش عمده‌ای از درمانگاه‌ها و مطب‌های شهر مهاباد، فاقد استانداردهای فضای درمانی هستند. محیط‌های کوچک، راهروهای باریک و سقف‌های کوتاهی که بیشتر به یک «سوئیت» مسکونی شباهت دارند تا یک مرکز درمانی، نه تنها گرهی از کار فروبسته بیماران نمی‌گشایند، بلکه خود به کانونی برای بازتولید و چرخش ویروس تبدیل شده‌اند.

تجمع انبوه جمعیت در این فضاهای بسته و فاقد تهویه مناسب، مرز میان «درمان» و «ابتلا» را به مویی بند کرده‌است. بازنگری در استانداردهای ابنیه درمانی و نظارت دقیق نهادهای متولی بر کیفیت فضاها، ضرورتی است که نباید در هیاهوی اپیدمی به فراموشی سپرده شود. بی‌شک، صیانت از سلامت جامعه، پیش از هر چیز مستلزم فضایی است که خود منشأ بیماری نباشد.

مهاباد/بالویز/۱۴۰۴/۱۰/۰۳-۰۰:۴۲:۵۷/خبر۲۴۷۷۳/ چ ۱۳۱۲/