Hope: Why it matters

Mahabad-Balviz/Health/ Having hope can be one of the bridges to success.

Now the question arises, how can we always have hope?

From the tenuous bonds that connect us with one another to the ever-present vulnerability we share as humans in a chaotic world, our lives are forever saturated in the possibility of catastrophe. Bad things — often really tragic things like accidents, illness, and untimely death — happen to people every single day. We know this, yet we are tasked with finding ways of moving forward in a world where nothing is guaranteed.

But how? Mainly, we find ways to oppose the dread of life’s dangers with hope: an aspirational feeling that circumstances can improve, that we can persist, that there is at least as much good in the world as bad.

What hope does for us

The topic of hope is low-hanging fruit for pop culture and even politics: But hope is also beginning to reveal its value in scientific studies. Among young adults with chronic illnesses, greater degrees of hope are associated with improved coping, well-being, and engagement in healthy behaviors. It also protects against depression and suicide. Among teens, hope is linked with health, quality of life, self-esteem, and a sense of purpose. It is an essential factor for developing both maturity and resilience.

Fortunately, such benefits also extend into later life, as the opportunities for calamity start to increase. Our bodies fail us. We may experience life’s setbacks like losing jobs, relationships, or family members. If our early challenges are so often related to growing and developing into healthy adults, later life can be thought of as a period of consolidation and acceptance of one’s self, even as the physical body declines and circumstances shift for the worse.

Hope is a shield and a path

Hope can be a particularly powerful protector against the dread of a chronic or life-threatening illness. It needn’t center on a cure to be useful, though those aspirations are enticing. Rather, a person’s hope — even when facing an illness that will likely end their life — can be aimed at finding joy or comfort. It can be cultivated and focused on achieving life milestones, such as meeting grandchildren or attending a child’s wedding. It can be found in moments of serenity: what is contentedness if not an acknowledgment that there can be good in our lives, even under challenging circumstances?

Lastly, hope can be an opportunity for us to process events that seem insurmountable. A massive setback in life, a crushing accident, a vigil held during a relative’s last days in the intensive care unit, or even our own final months living with a fatal disease can be times when hope for comfort or reprieve serves as a pathway from one stage to the next.

The pitfalls of false hope

When grounded in realism, hope serves many positive functions. Yet hope beyond the possible is a recipe for eventual disappointment and disillusionment. Unrealistic expectations can keep people from embracing moments of comfort and joy in the here and now, as they continue to look in the distance toward a mirage. Focusing on unrealistic expectations can also prevent people from making realistic choices about important topics like medical decision-making. Weighing the quality of your life and possible paths toward a good death can sometimes take a back seat to doing as much as possible to stave off death.

Hoping for hope

Hope is an essential component of our well-being. What can we do when it seems to be in short supply? First, we can start by practicing gratitude. Spending a few minutes each day recounting the positives in one’s life — even small ones like noticing a moment of serenity in the sunshine, or the endorphins of a brisk walk around your neighborhood — can have enormous impact. Next, we can begin to actively envision realistic ways that our circumstances may improve. Pain and discomfort often subside. Even deep sorrows can pass with time. In all these cases, the action to embrace is to choose to be mindful and deliberate about fostering positivity, even in the face of its absen

By Adam P. Stern

mahabad/balviz/1404/07/12-01:45:52/news cod 24197/ s1149/

*****************************************************************************************************************************************************************************************************************

امید: چرا مهم است

از پیوندهای سستی که ما را به یکدیگر متصل می‌کنند تا آسیب‌پذیری همیشگی که به عنوان انسان در دنیایی آشفته با هم داریم، زندگی ما برای همیشه در معرض احتمال فاجعه است. اتفاقات بد – اغلب اتفاقات واقعاً غم‌انگیز مانند تصادفات، بیماری و مرگ نابهنگام – هر روز برای مردم رخ می‌دهد. ما این را می‌دانیم، اما وظیفه داریم راه‌هایی برای پیشرفت در جهانی که هیچ چیز تضمین شده نیست، پیدا کنیم.

اما چگونه؟ عمدتاً، ما راه‌هایی برای مقابله با ترس از خطرات زندگی با امید پیدا می‌کنیم: احساسی آرمانی مبنی بر اینکه شرایط می‌تواند بهبود یابد، اینکه می‌توانیم ادامه دهیم، اینکه حداقل به اندازه بدی‌ها، خوبی هم در جهان وجود دارد.

امید چه کمکی به ما می‌کند

موضوع امید، میوه‌ای دم‌دستی برای فرهنگ عامه و حتی سیاست است: اما امید همچنین در مطالعات علمی شروع به آشکار کردن ارزش خود می‌کند. در میان بزرگسالان جوان مبتلا به بیماری‌های مزمن، درجات بیشتری از امید با بهبود مقابله، رفاه و مشارکت در رفتارهای سالم مرتبط است. همچنین از افسردگی و خودکشی محافظت می‌کند. در میان نوجوانان، امید با سلامت، کیفیت زندگی، عزت نفس و حس هدفمندی مرتبط است. این یک عامل اساسی برای توسعه بلوغ و تاب‌آوری است.

خوشبختانه، چنین مزایایی در دوران بعدی زندگی نیز گسترش می‌یابد، زیرا فرصت‌های فاجعه شروع به افزایش می‌کنند. بدن ما ما را ناامید می‌کند. ممکن است شکست‌های زندگی مانند از دست دادن شغل، روابط یا اعضای خانواده را تجربه کنیم. اگر چالش‌های اولیه ما اغلب مربوط به رشد و تبدیل شدن به بزرگسالان سالم است، می‌توان دوران بعدی زندگی را به عنوان دوره‌ای از تثبیت و پذیرش خود در نظر گرفت، حتی اگر بدن فیزیکی رو به زوال باشد و شرایط به سمت بدتر شدن تغییر کند.

امید یک سپر و یک مسیر است

امید می‌تواند یک محافظ بسیار قدرتمند در برابر ترس از یک بیماری مزمن یا تهدیدکننده زندگی باشد. نیازی نیست که بر درمان متمرکز باشد تا مفید باشد، اگرچه این آرزوها جذاب هستند. در عوض، امید یک فرد – حتی هنگام مواجهه با بیماری که احتمالاً به زندگی او پایان می‌دهد – می‌تواند با هدف یافتن شادی یا آسایش باشد. می‌توان آن را پرورش داد و بر دستیابی به نقاط عطف زندگی، مانند ملاقات با نوه‌ها یا شرکت در عروسی فرزند، متمرکز کرد. می‌توان آن را در لحظات آرامش یافت: رضایت چیست اگر اذعان به این نباشد که حتی در شرایط چالش‌برانگیز، در زندگی ما می‌تواند چیزهای خوبی وجود داشته باشد؟

در نهایت، امید می‌تواند فرصتی برای ما باشد تا رویدادهایی را که غیرقابل عبور به نظر می‌رسند، پردازش کنیم. یک شکست بزرگ در زندگی، یک تصادف خردکننده، یک شب زنده‌داری در آخرین روزهای بستری یکی از بستگان در بخش مراقبت‌های ویژه، یا حتی ماه‌های پایانی زندگی خودمان با یک بیماری کشنده می‌تواند زمان‌هایی باشد که امید به آسایش یا رهایی به عنوان مسیری از یک مرحله به مرحله بعدی عمل می‌کند.

مشکلات امید کاذب

وقتی امید بر اساس واقع‌گرایی باشد، عملکردهای مثبت زیادی را ارائه می‌دهد. با این حال، امید فراتر از حد ممکن، دستورالعملی برای ناامیدی و سرخوردگی نهایی است. انتظارات غیرواقع‌بینانه می‌تواند افراد را از پذیرش لحظات آسایش و شادی در اینجا و اکنون باز دارد، زیرا آنها همچنان به دوردست‌ها به سوی سراب نگاه می‌کنند. تمرکز بر انتظارات غیرواقع‌بینانه همچنین می‌تواند مانع از تصمیم‌گیری‌های واقع‌بینانه افراد در مورد موضوعات مهمی مانند تصمیم‌گیری پزشکی شود. سنجش کیفیت زندگی و مسیرهای ممکن به سوی یک مرگ خوب، گاهی اوقات می‌تواند در اولویت قرار گیرد و تا حد امکان از مرگ جلوگیری کند.

امید به امید

امید یکی از اجزای ضروری رفاه ماست. وقتی به نظر می‌رسد کمبود آن احساس می‌شود، چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟ اول، می‌توانیم با تمرین قدردانی شروع کنیم. صرف چند دقیقه در هر روز برای مرور نکات مثبت زندگی – حتی نکات کوچک مانند توجه به لحظه‌ای آرامش در زیر نور آفتاب یا اندورفین‌های یک پیاده‌روی سریع در اطراف محله – می‌تواند تأثیر زیادی داشته باشد. در مرحله بعد، می‌توانیم به طور فعال راه‌های واقع‌بینانه‌ای را که ممکن است شرایط ما را بهبود بخشد، تصور کنیم. درد و ناراحتی اغلب فروکش می‌کنند. حتی غم‌های عمیق نیز می‌توانند با گذشت زمان از بین بروند. در همه این موارد، اقدامی که باید انجام شود این است که انتخاب کنیم که در مورد پرورش مثبت اندیشی، حتی در مواجهه با فقدان آن، آگاهانه و آگاهانه عمل کنیم.